| |
 |
| |
Miser Catulle, desinas ineptire, et quod vides perisse perditum ducas.
Deinde centum, dein mille altera, dein secunda centum, deinde usque altera mille, deinde centum. Read more...
|
|
|
| |
 |
| |
Miser Catulle, desinas ineptire, et quod vides perisse perditum ducas.
Deinde centum, dein mille altera, dein secunda centum, deinde usque altera mille, deinde centum. Read more...
|
|
|
| |
|
|
Soles occidere et redire possunt; nobis cum semel occidit brevis lux, nox est perpetua una dormienda.
Da mi basia mille, deinde centum, dein mille altera, dein secunda centum, deinde usque altera mille, deinde centum. Dein, cum milia multa fecerimus, cum tantum sciat esse basiorum. |
|
 |
| |
Miser Catulle, desinas ineptire, et quod vides perisse perditum ducas. Fulsere quondam; ibi illa multa cum iocosa fiebant, quae tu volebas nec puella nolebat, fulsere vere candidi tibi soles. |
| |
|
Nunc iam illa non volt; tu quoque impotens noli, nec quae fugit sectare, nec miser vive, sed obstinata mente perfer, obdura. Quis nunc te adibit?
Cui videberis bella? Quem nunc amabis? Cuius esse diceris? Quem basiabis? Cui labella mordebis? At tu, Catulle, destinatus obdura. |
|
|
